ماه نوروزی بیامد،  مهر  مهرویان  رسید

مشک میبارد، می و مینا ی مستی کن مراد

ماه  -  نماد روشنی در تاریکی و پیوستگی نور در گرداگرد زمین است.  ماه سمبول شفافیت  چهره و زیبایی  ورخ معشوق است.  ماده های هفت میم  درسفره نیستند، اما در زمره ی ابزار نشاط و شاد زیستی خواهند بود.

مهر -  خدایگانی  آهورا در باور نخستین،  که انسا ن ها به شناخت  ماورایی  میپرداختند.  مهر نماد آشکارابودن  آیین و دین مهری (میترایسم)  در سرزمین جمشید است.  مهر درفرهنگ ما یکی از واژگان پر دامنه و پهناور شعر و شوق است.   اوستا ییان میدانند که، چند روز پیش از نوروز وتا شانزدهم  فروردین را، مهر میگفته اند.  درست همین زمانی است که  رابطه مردم و درگاه خداوندی جمشید وپس ازآن، باز و همگانی  بوده است.

مهرو -  واژه ی مهرویان که در ادیان پسین  (مسیحیت و اسلام)  به ملایک و خواتین وعورات اشارت میبرند ،  در آیین هفت  خوانی نوروز، نماد زن خدایی  وزن گرایی جامعه در آن زمانه هاست.  ادب فارسی سرشار ازاین سخن  است.  

مشک -  این ماده در نزد آریایی ها  حرمت  وتقدس دارد.  عود هندی و مشک چینی در بساط هر آریایی هموارگی دارند.  از مشک در خوشبویی و خوشرویی بهره گرفته اند.  همان فرهنگ  پیراستن و پارسی کردن.  شعر فارسی بدون مشک  ومشا طه عطر نظم نخواهد داشت. 

می -  ماده می در آیین آهورایی  نوروز آریایی،  جایگاه نمک در غذا هارا دارد.   شعر فارسی از می و قدح،  می ومینا،  می وماهرویان؛ می و مستی، می وساغر، می و مهوش  و...  بسیار استفاده برده است.  می در آیین های باستانی  نماد  غم زدایی، شاد خوارگی، زیست دوستی،  جهان باوری و روان شاد داشتن است. 

مستی -  مستی عربده نیست،  شاد انگاری بد مستی نیست ،  لطف این واژه در آنست که  نشاط گرایی و بهزیستی،  بیشتر به روان و اندیشه  بستگی دارد.  ایران تباران از مستی در ادب  خوش خویی  و خوشباشی انسالنی را  مراد کرده اند.  ادبیات فارسی و ادب  جهانی  در این زمینه  پر وپیمان اند. 

مراد -  آخرین واژه از هفت میم  نوروز ،  مراد است.  این چهار حرف  که در زبان امروزی،  به آرزو،  آرمان،  آیدیال، خیال  و اند یشه  ترجمه دارد،  در آیین های باستان  ودر سلوک وعرفان قدیم وجد ید،  بسیار چشمگیر است.  مرید و مراد ،  پیر مراد و سخنهایی از این نوع  نماد پاکی  وپاک منشی آریی را بر میتابند. 

      سـروش شعر فارسی (حضرت حافظ)  دریای می و مستی، شور وشیدایی، شوق و شادمانی، روانی وروح انگیزی و خیال و کمال  خودرا درسخن جاری میکند. رودخانه ی خیال حافظ  چندان خروشان و شتابان است، که حیرت انگیز میشود و واژگان  گویی از کشفیات ایشانند.  برای  اشارتی به  هفت میم نوروز در شعر  حافظ 

صــبا به تهنیت پیــر مـی فـــروش آمد

که موسم طرب و عیش وناز و نوش آمد

هوا مسیح نفس گشت و باد نافه گشای

درخت ســـــبز شد و مرغ درخروش آمد

تـــنور لاله چنان برفــروخت بــاد بهار

که غنچه غرق عرق گشت و گل بجوش آمد

بگوش هوش نیوش ازمن وبه عشرت کوش

که این سخن ســــــحراز هاتفــم بگوش آمد

زفکر تفرقه باز آی تاشوی مجمــــوع

به حکم آنکه چوشـــد اهرمن سروش آمد

زمــرغ صبح ندانـــم که ســوسن آزاد

چـــه گوشــکرد که باده زبان خموش آمد

چه جای صحبت نامحرمست مجلس انس

سر پیـــاله بپوشــــان که خرقه پوش آمد

زخانقاه به میخانه می رود حافظ

مگرزمســـــــــــــتی زهدوریا بهوش آمد